\documentclass[12pt,a4paper,twoside,openright,fleqn]{mwrep}
\usepackage[latin2]{inputenc}
\usepackage[OT4,plmath]{polski}
\usepackage{amsmath}
\usepackage{amssymb}
\usepackage{graphicx}
%\usepackage[a4paper,left=3.5cm,right=2.5cm,top=2.5cm,bottom=2.5cm]{geometry}
\usepackage[width=16cm,height=25cm]{geometry}
\usepackage{fancyvrb}
\usepackage{listings}
%\usepackage{bold-extra}
\usepackage[unicode=true]{hyperref}
\usepackage{color}
\usepackage{cite}

\pagestyle{uheadings}

% Definicje ustalające wygląd wydruków programów
\definecolor{darkgray}{rgb}{0.95,0.95,0.95}
\lstset{frame=tb, backgroundcolor=\color{darkgray}}
\lstset{numbers=left, numberstyle=\tiny, stepnumber=2, numbersep=5pt}
\lstset{basicstyle=\ttfamily, keywordstyle=\color{blue}\bfseries}


\hypersetup{
    pdfpagemode=UseOutlines,   % otwiera dokument w trybie jednej strony
    pdfpagelayout=SinglePage,  %
    pdfstartpage=1,            % na podanej stronie
    bookmarksopen=true,        % rozwinięcie zakładek
    bookmarksopenlevel=1,   % do jakiego poziomu
    colorlinks=true,   % kolorowanie odnośników zamiast ramki wokół nich
    citecolor=cyan,   % kolor odnośników do bibliografii, domyślnie zielony
    filecolor=red,   % kolor odnośników do lokalnych plików, domyśnie magenta
    linkcolor=blue,   % kolor odnośników wewnętrznych, domyślnie czerwony
    menucolor=green,   % kolor pozycji menu Acrobata, domyślnie czerwony
    urlcolor=blue,   % kolor odnośników do adresów internetowych, domyślnie cyan
                               % DANE DOKUMENTACJI
    pdfauthor={Janusz Jakubiak, Robert Muszyński},
    pdftitle={Projekt przejściowy --- wzór dokumentacji},
    pdfsubject={Wykorzystanie LaTeXa do składu dokumentacji projektowej},
    pdfkeywords={dokumentacja, LaTeX}
 }

                                   % DEFINICJE WŁASNE
\newcommand{\dd}{\text{d}}
\newtheorem{uwaga}{Uwaga}
\newtheorem{twr}{Twierdzenie}


\title{Projekt przejściowy --- wzór dokumentacji}
\author{Janusz Jakubiak, Robert Muszyński}
\date{\today}


\begin{document}
\VerbatimFootnotes

\maketitle
\tableofcontents

\chapter{Uwagi ogólne}

Niniejszy dokument został przygotowany w~celu ułatwienia pracy nad
dokumentacją opracowywaną w~ramach Projektu przejściowego. Zawarto
w~nim podstawowe zalecenia dla autorów oraz zwięzły opis sposobu
wykorzystania narzędzi w~procesie edycji. Podczas opracowywania
dokumentacji projektu należy stosować się do umieszczonych poniżej
wskazówek.

\section{Narzędzia}

Dopuszcza się jedynie przygotowanie dokumentacji w~systemie składu
dokumentów tekstowych \LaTeX{} \cite{latex, latex_wiki}. Do
formatowania tekstu należy korzystać wyłącznie z~rozwiązań opisanych
w~rozdziale~\ref{roz:latex} --- w~przypadku braku potrzebnego układu
sposób jego przeprowadzenia należy skonsultować z~osobami prowadzącymi
przedmiot. Równocześnie zabrania się ,,ręcznego'' formatowania tekstu
poprzez przemieszczanie jego fragmentów, czy wymuszanie podziału,
ponieważ takie postępowanie utrudni zadanie końcowego składu całego
opracowania.

Formatem dokumentu docelowego jest \verb+pdf+, w~związku z~czym, do
kompilacji należy użyć polecenia \verb+pdflatex+. W~celu
zweryfikowania kompletności instalacji, po zainstalowaniu
i~skonfigurowaniu \LaTeX{}a, a~przed rozpoczęciem pracy nad
dokumentacją, należy za jego pomocą skompilować niniejszy dokument.
Zbieżność wyglądu uzyskanego pdfa z~dostarczonym pdfem wzorcowym
oznacza, że można przystąpić do dalszej pracy\footnote{Należy zadbać,
  by w~trakcie kompilacji nie pojawiały się ostrzeżenia
  o~niezdefiniowanych elementach, wielokrotnie zdefiniowanych
  etykietach, wystającym na margines tekście czy też źle złożonych
  liniach --- to samo dotyczy przygotowywanej dokumentacji!}.

\subsection{Narzędzia pomocnicze}

Przygotowanie dokumentu może wymagać opracowania wykresów, diagramów,
czy innych elementów graficznych. Należy zadbać by w~miarę możliwości
były one zapisane w~formacie wektorowym (pdf, ps, eps). Przy
wykorzystaniu elementów rastrowych należy zadbać, by były one zapisane
z~wykorzystaniem metod kompresji bezstratnej (png); przy braku takiej
możliwości dopuszcza się wykorzystanie obrazów skompresowanych
stratnie (jpg), jednakże wysokiej jakości.

Do tworzenia grafik wektorowych w~rodzaju diagramów, schematów
blokowych zaleca się wykorzystanie programu Inkscape,
\cite{inkscape,inkscape_wiki}. Grafiki do wykorzystania w~dokumencie
\LaTeX{}owym powinny zostać zapisane w~formacie pdf. Zaleca się, by
pliki wektorowe zapisane w~innych formatach przed dołączeniem zostały
przekształcone również do formatu pdf (narzędzia \verb+ps2pdf+,
\verb+epstopdf+).  Obróbki formatów bitmapowych można dokonywać
z~łatwością programem GIMP \cite{gimp,gimp_wiki}.

Ponieważ sam \LaTeX{} jest jedynie systemem składu tekstu, do pracy
z~nim potrzebny jest edytor tekstowy. Wygodnie jest korzystać w~tym
celu z~któregoś z~edytorów dostosowanych do składni
\LaTeX{}a\footnote{Ale oczywiście możliwe jest użycie dowolnego
  edytora tekstu, byle tylko pozwalał on na zapisywanie plików
  w~wybranej do pracy stronie kodowej.}. W~przypadku przynajmniej
podstawowej znajomości składni \LaTeX{}a na wygodną pracę pozwoli
odpowiednio skonfigurowany edytor ogólnego przeznaczenia, jak
chociażby GNU Emacs\footnote{W celu ułatwienia konfiguracji emacsa do
  tego opisu dołączony jest przykładowy plik konfiguracyjny
  \verb+emacs_conf+. Jego zawartość należy dodać do lokalnego pliku
konfiguracyjnego emacsa (\verb+.emacs+). Zaleca się również
zainstalowanie pakietu \verb+color-theme-solarized+ i~odmarkowanie
odpowiednich linii w~dostarczonym pliku konfiguracyjnym.} \cite{emacs,
  emacs_wiki}. Uwadze początkujących poleca się edytory w~pełni
dedykowane \LaTeX{}owi, takie jak LEd \cite{led} czy Kile \cite{kile}.

\section{Zawartość}

Należy zadbać by przygotowywana dokumentacja stanowiła spójną
i~kompletną całość. Powinna ona zawierać jedynie informacje dotyczące
meritum podejmowanej tematyki, odwołując się do źródeł uzupełniających
je. Jej elementy powinny opisywać:
\begin{itemize}
\item cel i~przeznaczenie pracy (sformułowanie problematyki),
\item w~zwięzły sposób wykorzystane narzędzia i~metodologie,
\item zastosowane rozwiązanie,
\item sposób i~wyniki weryfikacji rozwiązania (analizy, symulacje,
  eksperymenty),
\item wnioski płynące z~przeprowadzonych prac.
\end{itemize}
Część dotycząca narzędzi i~metodologii może zawierać opis aktualnego
stanu wiedzy w~podejmowanej tematyce, a~także przegląd dostępnych
narzędzi, znajdujących w~niej zastosowanie. Wnioski powinny zarówno
podsumowywać przeprowadzone działania, jak i~wskazywać kierunek
dalszych prac.

\chapter{Wykorzystanie \LaTeX{}a do składu dokumentacji}
\label{roz:latex}

\LaTeX jest językiem służącym do formatowania dokumentów tekstowych
(raportów, artykułów, książek, plakatów, prezentacji, stron www)
\cite{latex, latex_wiki, latex_wikibooks, tex_pl, tex}. Nie stanowi on
samodzielnego środowiska a~jest jedynie zestawem makr stanowiących
nadbudowę dla systemu składu \TeX{} \cite{tex_wiki}. Łagodne
wprowadzenie do \LaTeX{}a zapewniają pozycje
\cite{lshort2e,lshortpie}.

\section{Preambuła i~własne definicje}

Jako formatki pliku źródłowego przygotowywanej dokumentacji
(\verb+.tex+) należy użyć pliku źródłowego tego opisu. W~szczególności
nie należy modyfikować żadnych elementów preambuły (część zawarta
przed poleceniem \verb+\begin{document}+), poza informacjami o~tytule
i~autorach opracowania (w tym zawierających je elementów polecenia
\verb+\hypersetup+ --- ustalającego własności dokumentu pdf)
i~sposobie kodowania dokumentu (w dopuszczalnym zakresie --- zobacz
podrozdział~\ref{sec:polskie_znaki}). Dopuszcza się w~razie potrzeby
dodanie własnych definicji (które należy umieścić po komentarzu
\verb+% DEFINICJE WŁASNE+). Wszelkie potrzeby użycia pakietów systemu
(\verb+usepackage+) poza dołączonymi w~tym dokumencie należy
konsultować z~osobami prowadzącymi przedmiot.

\section{Układ dokumentu}

Opracowywany dokument będzie stanowił rozdział większej całości, stąd
należy go tak traktować co powoduje, że jego tytuł będzie podany jako
tytuł rozdziału, oznaczony poleceniem \verb+\chapter{tytuł}+.  W~celu
wskazania układu logicznego tworzonego rozdziału należy używać
następującego zestawu poleceń:
\begin{itemize}
\item \verb+\section{tytuł}+, 
\item \verb+\subsection{tytuł}+,
\item \verb+\subsubsection{tytuł}+ 
\item \verb+\paragraph{tytuł}+,
\item \verb+\subparagraph{tytuł}+.
\end{itemize}
Są to jedyne jednostki logiczne, na które można podzielić
tekst. W~przypadku długich tytułów można podać ich krótszą wersję do
spisu treści i~nagłówków (zakończoną wielokropkiem i~taką, by
zajmowała co najwyżej jedną linię) używając opcjonalnych argumentów
wyżej wymienionych poleceń, tj.
\begin{verbatim}
  \section[tytuł, który\ldots]{tytuł, który jest długi}
\end{verbatim}

Przy wyróżnianiu w~tekście akapitów (o których informuje się system
\LaTeX{} pozostawiając w~pliku źródłowym pustą linię) należy zadbać, by
przypadkowo nie spowodować przejścia do nowego akapitu po równaniach,
wyliczeniach i~im podobnych obiektach, wprowadzając po nich rzeczoną
pustą linię. Może się ona pojawić jedynie wtedy, gdy dany obiekt jest
ostatnim elementem w~akapicie. I~tak to równianie
\begin{equation}
  x^2+y^2=z^2
\end{equation}
nie jest ostatnim elementem akapitu, więc następująca po nim linia
złożona jest bez wcięcia akapitowego, zaś umieszczone poniżej jest
\begin{equation}
  x^2+y^2=z^2.
\end{equation}

A~tu zaczyna się akapit kolejny, więc w~pliku źródłowym poprzedza go
pusta linia, przez co w~efekcie powyższa linia tekstu zaczyna się od wcięcia
akapitowego.

\section{Krój i~wielkość pisma}

Zasadniczo, nie należy nadużywać w~tekście różnego kroju pisma w~celu
wyróżnienia jego fragmentów. Jednakże czasami \emph{można} coś
podkreślić poleceniem \verb+\emph{...}+ czy \textbf{może} nawet
poleceniem \verb+\textbf{...}+. Do zapisania \texttt{nazw} programów
może przydać się jeszcze polecenie \verb+\texttt{...}+ czy też
\verb+\verb+. \textsc{Jednakże} \texttt{stosowanie} \textmd{zbyt}
\textup{wielu} \textsl{wyróżnień} \emph{zdecydowanie}
\textnormal{zmniejszy} \textsf{czytelność} \textbf{wprowadzanego}
\textit{w ten} \textrm{sposób} tekstu. Podobnie samowolne różnicowanie
wielkości czcionki (od {\tiny\verb+\tiny+}, poprzez
{\scriptsize\verb+\scriptsize+},
{\footnotesize\verb+\footnotesize+},
{\small\verb+\small+},
{\normalsize\verb+\normalsize+},
{\large\verb+\large+},
{\Large\verb+\Large+},
{\LARGE\verb+\LARGE+},
{\huge\verb+\huge+},
aż po {\Huge\verb+\Huge+)} jest zabronione.

\subsection{Polskie znaki diakrytyczne}
\label{sec:polskie_znaki}

Dokonanie składu w~języku polskim wymaga ustalenia sposobu kodowania
polskich znaków diakrytycznych oraz wyboru odpowiednich reguł
formatowania (w tym właściwych czcionek). Do tego celu służą pakiety
\verb+inputenc+ oraz \verb+polski+. Pierwszy z~nich wymaga podania
opcji określającej stosowaną stronę kodową. I~tak polecenia
\begin{verbatim}
\usepackage[latin2]{inputenc}
\usepackage[cp1250]{inputenc}
\end{verbatim}
pozwalają odpowiednio na zapisywanie znaków zgodnie ze standardem
kodowania \texttt{ISO 8859-2} (\texttt{Latin-2}) oraz
\texttt{Windows-1250} (\texttt{CP-1250}). Dopuszczalne są jedynie
powyżej wymienione kodowania, preferowane jest zaś kodowanie
\texttt{Latin-2}.

Dodatkowo, podczas składu tekstu należy zadbać, by w~\LaTeX{}u były
włączone polskie wzorce przenoszenia wyrazów (hyphenation). Jeśli
jakiś wyraz nie jest dzielony przez \LaTeX{}a poprawnie, można zadać
jego podział zaznaczając wszystkie możliwe miejsca jego podziału
sekwencją \verb+\-+, np.\ wpisując go w~postaci
\verb+za\-z\-na\-cza\jąc+.


\section{Środowiska}

Jednym ze sposobów formatowania tekstu jest stosowanie środowisk,
zwanych też otoczeniami. Każdorazowo środowisko rozpoczyna się
poleceniem \verb+\begin{nazwa}+ i~kończy poleceniem
\verb+\end{nazwa}+. Środowiska mogą być zagnieżdżane, jednak nie mogą
się ,,przeplatać''.

\subsection{Środowiska wyliczeniowe}

W~przypadku zaistnienia potrzeby wyliczania zestawu elementów należy
stosować otoczenie \verb+\begin{itemize}...\end{itemize}+. W~tekście
objawi się ono jako
\begin{itemize}
\item element pierwszy,
\item element drugi,
\item oraz kolejny.
\end{itemize}
Jeśli wymagane jest ponumerowanie kolejnych pozycji, wówczas w~sukrus
przychodzi otoczenie \verb+\begin{enumerate}...\end{enumerate}+, które daje
\begin{enumerate}
\item element pierwszy,
\item element drugi,
\item oraz kolejny.
\end{enumerate}
Do opisu elementów należy użyć otoczenia
\verb+\begin{description}...\end{description}+:
\begin{description}
\item[twierdzenie] --- rzecz o~zasadniczym znaczeniu, które pojawia
  się zawsze wtedy, gdy istnieje potrzeba wypowiedzenia\ldots
\item[lemat] --- twierdzenie pomocnicze, które\ldots
\item [definicja] --- a~to przyjmujemy na wiarę.
\end{description}

Przy zagnieżdżeniu tych środowisk dostaniemy przykładowo:
\begin{itemize}
\item element pierwszy,
  \begin{itemize}
  \item element pierwszy,
  \item element drugi,
  \end{itemize}
\item element drugi,
  \begin{enumerate}
  \item element pierwszy,
  \item element drugi,
  \end{enumerate}
\item oraz kolejny.
\end{itemize}
Należy tu jednak zachować umiar i~zdrowy rozsądek.


\subsection{Środowiska do wyróżnień}

Otoczenie \verb+quote+ nadaje się do składania dłuższych cytatów oraz
przykładów. I~tak, jeżeli chodzi o~dlugość wierszy to regułą
kciuka jest, że:
\begin{quote}
Przeciętnie wiersz nie powinien zawierać więcej niż 66 znaków.
Dlatego w~{\LaTeX}u standardowe strony mają szerokie marginesy.
\end{quote}
Dlatego też w~gazetach stosuje się druk wielołamowy. 

Istnieją ponadto dwa otoczenia o podobnym zastosowaniu:
\verb+quotation+ i~\verb+verse+. Przy wyróżnieniach dłuższych niż
jeden akapit należy zastosować środowisko \verb+quotation+, zaś
\verb+verse+ zapewne w~opracowywanych tu dokumentach nie znajdzie
zastosowania.

Do wyróżnień można też definiować własne środowiska poleceniem
\verb+\newtheorem+ (w preambule dokumentu). W~tym dokumencie dla
przykładu utworzono dwa takie środowiska: \verb+uwaga+ oraz
\verb+twr+, które objawiają się jak poniżej i~pozwalają na odwoływanie
się do nich poprzez odsyłacze (zobacz podrozdział~\ref{odsylacze}).

\begin{uwaga}
  Samo wykorzystanie systemu składu tekstu \LaTeX{} nie zapewni
  profesjonalnego wyglądu składanego tekstu.
\end{uwaga}

\begin{twr}
  Jednakże odrobina wysiłku i~przestrzeganie podstawowych reguł
  pozwoli na uzyskanie takiego efektu.
\end{twr}

\subsection{Wydruki programów}

Wszelkie przywołania programów i~ich większych fragmentów należy
umieszczać w~otoczeniu \verb+lstlisting+, z~uprzednim wskazaniem
języka w~jakim zostały napisane (polecenie
\verb+\lstset{language=...}+ \cite{listings,listings_wiki}.
\lstset{language=C++}
\begin{lstlisting}
for(i = 0; i < 10; i++){
  // zwiększ wartość wskaźnika
  *p++ = i;
  House h = new house();
  int romms = h.getRooms():
}
\end{lstlisting}
Możliwe jest dołączeniu programu z~zewnętrznego pliku poleceniem
\verb+\lstinputlisting+. W~obu przypadkach mogą one być automatycznie
numerowane i~posiadać tytuł (tak jak rysunki).  
\lstset{language=C}
\lstinputlisting[caption=Przykładowy program w~C,
  label=lst:dzialania]{dzialanie.c} 

W~razie potrzeby przedstawienia małych fragmentów programu
bezpośrednio w~liniach tekstu należy się posłużyć poleceniem
\verb+\lstinline+\footnote{sposób użycia jak polecenia \verb+\verb+},
co da przykładowo efekt w~postaci \lstinline|for(i = 0; i < 10; i++)|.
  Gdy środowisko \verb+lstlisting+ nie obsługuje wykorzystanego
 języka, i~żaden z~języków dostępnych w~nim nie nadaje się do
 wykorzystania, można posłużyć się w~zastępstwie środowiskiem
 \verb+Verbatim+\footnote{nie mylić z~\verb+verbatim+}.
\begin{Verbatim}[frame=lines]
for(i = 0; i < 10; i++){
  // zwiększ wartość wskaźnika
  *p++ = i;
  House h = new house();
  int romms = h.getRooms():
}
\end{Verbatim}

\subsection{Wyrażenia matematyczne}

Wszelkie występujące w~dokumencie wyrażenia matematyczne mogą pojawiać
się bezpośrednio w~tekście (jak równanie $x^2+bx+c=0$ podane tu dla
przykładu ze zmienną niezależną $x$), i~wtedy są oznaczone za pomocą
pary znaków \verb+$$+, lub zostać wystawione. Wtedy równanie takie
\begin{equation}
\label{rown1}
x^2+bx+c=0,
\end{equation}
gdzie $x$ jest zmienną niezależną, może mieć automatycznie nadany
numer, lub nie
\begin{equation*}
  x^2+bx+c=0.
\end{equation*}
Istnieje wiele różnych otoczeń pozwalających na definiowanie
wystawionych wyrażeń matematycznych, jednakże w~tej pracy zaleca się
stosowanie dwóch z~nich: \verb+equation+ do składu równań wystawionych
zajmujących pojedynczą linię oraz \verb+multline+ do składu równań
wieloliniowych (miejsce łamania równania należy zaznaczać ręcznie przy
 użyciu dwuznaku~\verb+\\+). Oba środowiska mają wersję z~gwiazdką
 (bez numeru). Konstrukcje przydatne przy definiowaniu równań zawiera
 poniższy przykład:
\begin{multline}
  \begin{pmatrix}
    \dot{x}\\
    \ddot{\varphi}\\
    \tilde{\alpha}
  \end{pmatrix}=
  \left(
  \frac{\hat{Q}(\ddot{q},\dot{q})+J(q)J^T(q)}{2}
  \right)
  \begin{bmatrix}
    \sin^3(x) & \cos(\xi)\\
    J^{-1}(\theta) & \bar{\xi}\\
    \pi & e^{-\i\phi}
  \end{bmatrix}
  \begin{pmatrix}
    a_{11} \\ a_{12}
  \end{pmatrix}+\\+
  \int_{-1}^t \exp\{\frac{x^2}{\sigma^2}\} \dd t\sum_{-\infty}^\infty
    \bar{a}\times\bar{b}+\prod_{i=1}^nA_{i-1}^i
    \begin{pmatrix}
      {\varepsilon_{11}}_d-{\varepsilon_{11}}\\
      {\varepsilon_{12}}_d-{\varepsilon_{12}}\\
      {\varepsilon_{13}}_d-{\varepsilon_{13}}\\
    \end{pmatrix}.
\end{multline}



Do równania~(\ref{rown1}) można się odwołać w~tekście za pomocą
odsyłaczy (zobacz podrozdział~\ref{odsylacze}). Proszę zwrócić uwagę
na fakt, że równania są normalnymi elementami zapisywanych zdań,
obowiązują więc zwyczajowe zasady interpunkcji i~jeśli równanie kończy
zdanie, musi się po nim znaleźć kropka.

\section{Obiekty pływające}

Zazwyczaj w~dokumentach znajdują się elementy, o~położeniu których
decyduje system składu z~uwzględnieniem ewentualnych sugestii
autora. Elementy takie nazywane są obiektami pływającymi i~typowo
stanowią je umieszczane w~tekście rysunki i~tabele\footnote{Istnieje
  wiele opinii na temat sposobu umieszczania obiektów pływających
  w~tekście: u~góry strony, na dole, na oddzielnych stronach, po
  prostu w~tekście, wyśrodkowane, dosunięte do lewej, z~podpisem na
  dole, u~góry. Tutaj będziemy umieszczali je u~góry strony lub na
  oddzielnych stronach. Określają to opcje podane do otoczeń, tutaj
  \verb+[tp]+.}. Najczęściej posiadają one własny tytuł i~opatrzone są
numerem, który pozwala na odwoływanie się do nich. Bezwzględnie należy
przestrzegać zasady, by w~tekście dokumentu znalazły się odwołania do
wszystkich obiektów pływających. Jeśli w~pracy znajduje się rysunek,
do którego nie odnosimy się w~tekście, to taki rysunek należy z~niej
usunąć!

\LaTeX{} standardowo dostarcza dwóch rodzajów środowisk pływających:
\verb+figure+ i~\verb+table+. W~zasadzie pierwsze z~nich przeznaczone
jest do umieszczania rysunków, drugie zaś tabel, aczkolwiek pozwalają
one na umieszczanie w~nich dowolnych elementów. I~tak rysunek~\ref{rys:p1}
zawiera rysunek, zaś rysunek~\ref{rys:p2} zawiera po prostu tekst.
\begin{figure}[tp]
\centering
  \includegraphics[width=0.6\textwidth]{logopwrpl}
  \caption{Przykład użycia otoczenia \texttt{figure}}
  \label{rys:p1}  
\end{figure}%   <- by uniknąć w~tekście wynikowym ewentualnej podwójnej spacji 
\begin{figure}[tp]
\centering
  \fbox{\Large Bo trzeba to wyraźnie napisać!}
  \caption{Rysunek nie zawierający rysunku}
  \label{rys:p2}  
\end{figure}
Przykładem wykorzystania drugiego rodzaju otoczenia jest
tabela~\ref{tab:p1}, zawierająca tabelę zdefiniowaną przy użyciu
otoczenia \verb+tabular+.
\begin{table}[tp]
  \caption{Przykład użycia otoczenia \texttt{table}}
  \label{tab:p1}
  \centering
  \begin{tabular}{||c|c|c||}
    \hline\hline
{\bf kolumna 1} & {\bf kolumna 2} & {\bf kolumna 3} \\\hline\hline
1 & 345 & 711 \\
2 & 543 & 171 \\
3 & 435 & 117 \\\hline\hline
  \end{tabular}
\end{table}
W~przypadku obu otoczeń, by \LaTeX{} w~sposób poprawny umieszczał je na
stronie, należy definiować je możliwie blisko miejsca pierwszego
odwołania, najlepiej zaraz po zdaniu, które to odwołanie zawiera, tak
jak to zrobiono tutaj\footnote{dbając o~to, by w~ten sposób
  przypadkowo nie rozpocząć nowego akapitu wskutek pozostawienia
  pustych linii przed lub po definiowanym obiekcie}.

Tytuły rysunków należy umieszczać pod nimi, podpisy tabel i~listingów
--- nad.  Należy także pamiętać, że zgodnie z~polskimi regułami składu
tekstów na końcu podpisu rysunku, tabeli, wydruku programu nie
umieszczamy kropki.

\section{Odsyłacze}
\label{odsylacze}

Z~pewnością w~tekście dokumentacji pojawi się konieczność odwołania do
 umieszczanych w~niej rysunków, tabel, czy innych fragmentów tekstu.
  Wszystkie miejsca do których się odwołujemy muszą zostać oznaczone
 przy użyciu polecenia \verb+\label{etykieta}+, a~odwołania do nich
 realizowane każdorazowo przy użyciu polecenia \verb+\ref{etykieta}+
 (przykładowo by go dokonać należy napisać:
 \verb+jak wspomniano w~rozdziale~\ref{rozdz6}+,
 \verb+Rysunek~\ref{schemat} zawiera...+\footnote{Jeśli etykieta
 została umieszczona wewnątrz rysunku będzie ona przechowywała numer
 rysunku, jeśli wewnątrz rozdziału --- numer rozdziału, zaś jeśli
 wewnątrz równania otrzyma numer tegoż.}). W~celu odniesienia się do
 strony na której umieszczono etykietę należ posłużyć się poleceniem
 \verb+\pageref{etykieta}+. W~celu uniknięcia problemów w~trakcie
 składu końcowego dokumentu z~powtarzającymi się etykietami, zaleca
 się, by rozpoczynały się one inicjałami autora\footnote{oczywiście po
   ustaleniu czy są one unikalne w~ramach całej grupy}.

\section{Bibliografia}

Wszystkie pozycje umieszczone w~bibliografii muszą być w~dokumencie
zacytowane. Wykorzystanie mechanizmu dostarczanego przez narzędzie
Bib\TeX{} zapewni taki stan. Analogicznie, jeśli fragment tekstu jest
skądś zaczerpnięty, lub stanowi streszczenie jakiegoś dzieła
(artykułu, raportu, fragmentu książki itp.) musi po nim bezwzględnie
znaleźć się odwołanie do źródła. Także w~przypadku przywoływania
metod, algorytmów, wyników badań, eksperymentów należy podać źródło
ich pochodzenia w~postaci cytowania.


Pozycje cytowanej literatury powinny być umieszczone w~pliku
z~rozszerzeniem \verb+bib+ w~formacie zgodnym z~formatem przykładowego
pliku \verb+bibliografia.bib+ i~cytowane w~tekście za pomocą polecenia
\verb+\cite+ z~podaniem odpowiedniego klucza. W~przypadku cytowania
większej liczby pozycji w~jednym miejscu, wszystkie odpowiadające im
klucze powinny być umieszczone wewnątrz pojedynczego polecenia
\verb+\cite+ i~oddzielone od siebie przecinkami
(\verb+\cite{klucz1, klucz2, klucz3}+).

Plik \verb+bibliografia.bib+ zawiera przykłady typowych pozycji
występujących w~cytowaniach (książka --- \verb+Book+, artykuł
w~czasopiśmie --- \verb+Article+, referat konferencyjny ---
\verb+InProceedings+, dokumentacja techniczna --- \verb+TechReport+,
praca magisterska i~doktorska --- \verb+MastersThesis+,
\verb+PhdThesis+, oraz strona www, tutaj umieszczana jako
\verb+Misc+\footnote{Edytor emacs po wczytaniu pliku bibliografii
  wchodzi w~odpowiedni tryb edycji dostarczając m.in.\ dodatkowych
  pozycji menu Entry-Types i~BibTeX-Edit znacznie ułatwiających edycję
  i~wiele wie o~formacie tego pliku.}) \cite{Kismet, Li2011, Samuel,
  Aibo04, juszk11, Mertz, emacs}. Warto zauważyć, że odwołania do
stron www zostają umieszczone wewnątrz komendy \verb+\url+. Należy
jeszcze dodać, że w~zakresach stron zawsze używamy półpauzy
(\verb+--+), zaś jeśli chcemy by jakiś element był pozostawiany przez
Bib\TeX{}a bez zmian (np.\ nazwa własna zapisana z~dużej litery
w~środku zdania, lub wręcz dużymi literami) to należy go objąć
dodatkową parą nawiasów klamrowych.

W~celu utworzenia bibliografii, po zacytowaniu pozycji należy
uruchomić polecenie \verb+pdflatex+, kolejno \verb+bibtex+ (właściwe
utworzenia bibliografii) i~w~końcu dwukrotnie polecnie \verb+pdflatex+
(jej dołączenie do pliku wynikowego).

\section{Drobiazgi}
\label{sec:drobiazgi}

Dobrze jest zadbać by po jednoliterowych spójnikach, przyimkach i~im
podobnych umieszczana była twarda spacja, oznaczana w~\LaTeX{}u
znakiem tyldy (np.\ \verb+i~podobnych+). Tak samo połączone
z~poprzedzającym słowem powinny być numery rozdziałów, rysunków
itp.\ (przykładowo \verb+jak wskazano w~rozdziale~\ref{sec:drobiazgi}+,
co wyprodukuje tekst: jak wskazano w~rozdziale~\ref{sec:drobiazgi}).
Emacs potrafi dodawać większość tak wymaganych twardych spacji
w~sposób automatyczny w~trakcie wpisywania tekstu.

Proszę zwrócić uwagę na to, że w~\LaTeX{}u funkcjonują 4 różne
,,poziome kreski'', a~mianowicie ,,-'', ,,--'', ,,---'', oraz
,,$-$''. Pierwsza z~nich to łącznik, druga to półpauza, kolejna ---
myślnik, i~w~końcu ostatnia, znak minusa. Uzyskujemy je zapisując
odpowiednio \verb+-+\footnote{w spolonizowanym \LaTeX{}u także jako
  \verb+/dywiz+}, \verb+--+, \verb+---+ i \verb+-+ w~otoczeniu
matematycznym. O~zasadach użycia można poczytać w~,,Nie za krótkim
wprowadzeniu...'' \cite{lshort2e}.

%% W~trakcie składu dobrze jest, by \LaTeX{} ,,wiedział'' gdzie kończą się
%% zdania. A~ponieważ nie każda kropka kończy zdanie, należy wszelkie
%% kropki nie kończące zdania oznaczać znakiem ukośnika~\verb+\+
%% (przykładowo
%% \verb+gdy np.\ należy np. napisać na przykład+\footnote{Oczywiście
%%   kropka po drugim np.\ też powinno zostać oznaczone ukośnikiem -- tu
%%   tego nie uczyniono by pokazać jaka jest różnica w~efekcie końcowym
%%   i~by pojawił się pretekst to zrobienia przypisu, które to właśnie
%%   należy robić w~ten sposób --- bez spacji po wyrazie za którym on
%%   występuje i~przed ewentualnym znakiem interpunkcyjnym. Jeśli przypis
%%   stanowi samodzielne zdanie (zdania) kończymy go kropką. W~przeciwnym
%%   razie pozostawiamy bez.}, co objawi się tekstem: gdy np.\ należy
%% np. napisać na przykład\footnote{Tu pewnie żadna, bo tradycyjnie
%%   w~kontynentalnej Europie nie wyróżnia się zdań np.\ przez większy
%%   odstęp między nimi.}).

Wielokropek zaś zapisujemy jako \ldots (\verb+\ldots+).

\bibliographystyle{plabbrv}
\bibliography{bibliografia}

\end{document}
